حداقل ۱۵ نفر به‌عنوان «نفوذی‌های احتمالی» رژیم ایران در درون شبکه‌های اپوزیسیون خارج از کشور شناسایی شده‌اند. این آمار از گزارش‌های هم‌سو و هم‌زمانی به‌دست آمده که روزنامه ایل تمپو آن‌ها را گردآوری کرده و موجب شکل‌گیری فضایی از تنش شدید در میان مخالفان ایرانی مقیم ایتالیا و دیگر کشورهای اروپایی شده است. موضوع تنها به نظارت از راه دور محدود نمی‌شود؛ در برخی موارد، افرادی که به وزارت اطلاعات ایران (وِواک) نسبت داده می‌شوند، حتی تا درِ منازل مخالفان ساکن ایتالیا پیش رفته‌اند؛ اقدامی که از سوی این افراد رفتاری تهدیدآمیز تلقی شده است.

اما این راهبرد مقطعی و موردی نیست. این اقدامات در چارچوب الگویی گسترده‌تر از کنترل دیاسپورا، نفوذ اجتماعی و سرکوب فراملی قرار می‌گیرد؛ الگویی که رژیم آیت‌الله‌ها سال‌هاست علیه پناهندگان سیاسی، فعالان و چهره‌های اپوزیسیون به‌کار می‌گیرد و پس از جنگ ۱۲روزه با اسرائیل شدت بیشتری یافته است. از یک سو، رژیم تلاش می‌کند از طریق عوامل نفوذی، مخالف‌نمایان جعلی و شبکه‌های فعالان نزدیک به حکومت، به جوامع ایرانی و خاورمیانه‌ای خارج از کشور نفوذ کند. از سوی دیگر، با اعمال فشار مداوم بر منتقدان تهران، به‌دنبال فرسایش روانی و منزوی‌سازی اجتماعی آنان است.

روش‌های گزارش‌شده ماهیتی تکرارشونده دارند: تهدیدهای مستقیم و غیرمستقیم، ارعاب، پایش نظام‌مند فعالیت‌های عمومی و حساب‌های شبکه‌های اجتماعی، حملات سایبری، انتشار هدفمند اطلاعات شخصی و کارزارهای تخریبی و بی‌اعتبارسازی. در بسیاری از موارد، این فشارها تنها متوجه خود فعال نیست، بلکه به اعضای خانواده‌ای که در ایران باقی مانده‌اند نیز گسترش می‌یابد؛ از جمله احضارهای خودسرانه، بازداشت‌های موقت، پرونده‌سازی قضایی، مصادره اموال و محدودیت در کار، تحصیل و آزادی رفت‌وآمد.

به‌طور هم‌زمان، گزارش‌هایی از تلاش برای نفوذ به حریم خصوصی مخالفان در خارج از کشور نیز منتشر شده است: نزدیک‌شدن با پوشش روابط اجتماعی، حرفه‌ای یا سیاسی، جمع‌آوری اطلاعات شخصی و ایجاد عامدانه تنش و بی‌اعتمادی در محیط‌های کاری و تشکل‌های مدنی. هدف این اقدامات، عملیات فوری نیست، بلکه فرسایش تدریجی شبکه‌های حمایتی و القای احساسی دائمی از ناامنی است.

یکی از نمونه‌های شاخص، پرونده صادق زرزا، ۶۴ ساله، اهل اشنویه، مبتلا به بیماری ام‌اس و برادرزاده عبدالرحمن قاسملو است که در ۱۳ ژوئیه ۱۹۸۹ در وین ترور شد. زرزا که از رهبران حزب دموکرات کردستان ایران در هلند به‌شمار می‌رود، در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۰ در لوردان مورد حمله قرار گرفت. خانواده او این حادثه را سوءقصدی با ماهیت سیاسی توصیف کرده و خواستار انجام تحقیقی کامل، مستقل و شفاف شده‌اند. این پرونده بار دیگر توجه‌ها را به وضعیت امنیتی مخالفان ایرانی در اروپا جلب کرده است.

جمهوری اسلامی همچنین سوابق تاریخی و مستند دیگری از حذف فیزیکی مخالفان در خارج از کشور دارد. افزون بر قاسملو که در سال ۱۹۸۹ در وین ترور شد، می‌توان به صادق شرفکندی اشاره کرد که در سال ۱۹۹۲ در رستوران میکونوس برلین به قتل رسید و شاپور بختیار که در سال ۱۹۹۱ در فرانسه ترور شد. این رویدادها به‌طور عمیق و ماندگار برداشت مخالفان از میزان خطر را شکل داده‌اند.

علاوه بر این، گزارش‌های متعدد سازمان‌های حقوق بشری و نهادهای امنیتی اروپا، این مجموعه اقدامات را ذیل عنوان «سرکوب فراملی» توصیف می‌کنند؛ فشاری که اغلب خاموش و کم‌نمایان، اما سازمان‌یافته و مستمر است و هدف آن ارعاب، واداشتن به خودسانسوری و گسستن پیوندهای اجتماعی مخالفان است. گزارش‌ها درباره حضور نفوذی‌های احتمالی در درون شبکه‌های خودِ اپوزیسیون و نشانه‌هایی از تماس‌های مستقیم، احساس آسیب‌پذیری را تشدید کرده است. برای بسیاری از مخالفان ایرانی، حتی دور از تهران، فشار رژیم همچنان حضوری دائمی و محسوس دارد