اردلان مامه، ۳۱ ساله و اهل بوکان، در گفتوگو با رۆژهلات نیوز از سرنوشت نامعلوم پدرش، عثمان مامه، و فشارهایی که خانوادهاش در سالهای اخیر متحمل شدهاند، سخن گفت. به گفته او، عثمان مامه در شامگاه ۲۷ آبان ۱۴۰۱ و همزمان با اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در بوکان ناپدید شد و از آن زمان تاکنون، با گذشت بیش از ۱۳۰۰ روز، هیچ اطلاعی از محل نگهداری یا وضعیت او در دست نیست.
اردلان میگوید خانوادهاش در این مدت به تمامی نهادهای مسئول، از وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه گرفته تا دادگستری، اداره آگاهی و دیگر مراجع مراجعه کردهاند، اما هیچ پاسخ روشنی درباره سرنوشت پدرش دریافت نکردهاند. به گفته او، حتی پیگیریهای حقوقی، نامهنگاری با نهادهای مختلف و تلاش یک وکیل نیز نتیجهای در بر نداشته است.
او همچنین از فشارهای امنیتی علیه خود پس از رسانهای کردن پرونده پدرش خبر میدهد. به گفته اردلان، بارها توسط نهادهای امنیتی احضار، بازجویی و مورد ضربوشتم قرار گرفته و بارها تهدید شده است که در صورت ادامه پیگیریها، سرنوشتی مشابه پدرش خواهد داشت.
در این گفتوگو با رۆژهلات نیوز، اردلان از وضعیت مادرش، شهین عبدالقادری، نیز سخن میگوید. بە گفتە او مادرش در هفتم مهر ۱۴۰۱، در جریان اعتراضات بوکان، هنگام حضور در خودروی شخصی هدف تیراندازی نیروهای سپاه پاسداران قرار گرفت و از ناحیه سر به شدت زخمی شد. به گفته اردلان تعدادی از ساچمهها همچنان در سر مادرش باقی مانده و به دلیل نزدیکی به عصبهای صورت، امکان خارج کردن آنها وجود ندارد. او میگوید مادرش همچنان از سردردهای شدید، کاهش شنوایی، عفونتهای مکرر و مشکلات بینایی رنج میبرد.
اردلان میگوید به دلیل ادامه تهدیدها، حدود یک سال و نیم پیش همراه مادرش ناچار به ترک ایران و پناه بردن به اقلیم کردستان عراق شدهاند. با این حال، به گفته او، هنوز موفق به دریافت ویزای بشردوستانه نشدهاند و مشکلات اقامتی و درمانی همچنان ادامه دارد.
او در پایان تأکید میکند که خانوادهاش پس از گذشت بیش از سه سال، هنوز نمیدانند عثمان مامه زنده است یا جان خود را از دست داده است و تنها خواستهشان روشن شدن سرنوشت او و پایان دادن به بیخبری است.